مداد سیاه

مدتها پیش توی یک  حیاط بزرگ که سر در آن نوشته بودند " مدرسه ی ابتدایی دانش" توی  یکی از کلاسها زنگ ریاضی بود.

روی یکی از نیمکتها که در ته کلاس بود ، دفتر ریاضی یکی از دانش آموزان به نام شیدا باز بود و او خیر شده بود به یک عدد که میان آن همه عدد می درخشید . آن عدد 6 بود.

شیدا کلاس پنجم بود و به تازگی با بخش پذیری و نسبتهای اعداد با یکدیگر آشنا شده بود . برای همین تصمیمی گرفت این عدد درخشان را که به نظرش خیلی جالب می  آمد بر اعداد بین 0 و 6 تقسیم کند.

عدد 6 نیز که به شیدا خیره شده بود زمانی که از تصمیمی او با خبر شد ، از آن جایی که از تقسیم و منها و مهم تر از همه از کم شدن بدش می آمد ، دست به کار شد و پا به فرار گذاشت! شیدا نیز دست به مداد شده بود اما همین که خواست علامت تقسیم و یا منها را بگذارد دید خبری از 6 درخشان نیست و ... .

6 با تمام توان اش پریده بود توی دفتر سارا. دانش آموزی که بغل دست شیدا می نشست و همیشه مشغول چرت زدن بود.6 با خیال راحت شروع به چرخیدن و گردش میان دفتر سارا کرد و در همین گردش بود که با 11 آشنا شد.و وقتی فهمید که 11 چه کارهای مهمی می تواند انجام دهد و چقدر مشهور است با خوشحالی به او سلام کرد.  11 خیلی مغرور جواب سلامش را داد. 6 شروع به درد و دل با 11 مشهور کرد و گفت که از تنهایی  خسته شده و دلش میخواهد یک یار و دوست شبیه خودش داشته باشد که هیچ وقت تنهایش نگذارد. و این کار تنها از دست 11 بر می آید.

11 بالاخره با اصرارهای 6 راضی شد و دستان جادویی اش را در دستان 6 گذاشت و نور عجیبی در دفتر بوجود آمد که حتی چرت سارا را پاره کرد. 11 و 6 در هم ضرب شدند و 6 تبدیل به 66 شد. و حالا او یک دوست داشت که هیچ وقت تنهایش نمی گذاشت و می توانست با او درد و دل کند. 6 و 6 یا همان 66 با هم رفتند توی صفحه ی سفید آخر دفتر سارا و سالهای سال با هم دوست ماندند و زندگی کردند و هرگز کسی نتوانست از آنها کم کند یا به آنها اضافه کند.

فائزه یکه فلاح/گروه سنی د

موقع تحویل سال  من لباسهایم را می پوشم  و منتظر می مانم  که سال   نو شود و تا وقتی که جدید بشود به  عمو نوروز فکر می کنم. عمو نوروز هم خود را آماده میکند  تا بیاید. او   به راه می افتد  و با خود می گوید  الان عید می شود  باید زودتر بروم.  عمو نوروز  سوار یک تاکسی می شود  . آن تاکسی تلویزیون هم دارد..  تلویزیون تاکسی اعلام میکند  که 1:30  دقیقه  تا عید باقی مانده است.  عمو نوروز  به راننده می گوید:  اگر می شود تند تر بروید.  راننده می گوید: برای چی این قدر عجله دارید؟ و عمو نوروز می گوید: آخه من عمونوروز هستم ... راننده می گوید:  چی؟

و با تعجب به پشت سرش نگاه میکند. عمو نوروز لبخند می  زند و راننده با  خوشحالی می گوید:  عیدتان مبارک!  صد سال به از این سالها. هر روزتان نوروز...نوروزتان پیروز.

عمونوروز با خنده می گوید: هنوز که عید نشده است؟! .

_  آهان...ببخشید...

 _ خداوند ببخشد .

بعد تلویزیون اعلام می کند: 00:30 تا نوروز مانده است.

 عمو نوروز  از تاکسی پیاده می شود و کرایه اش را می دهد.  راننده تاکسی می گوید: خداحافظ عمو نوروز.

 عمو نورزو با عجله به خانه اش می رود.  تلویزیون خود را روشن می کند.  .  کاپیتان یک کشتی  در دریا  با بلندگو  تا سه شمارش کرد . شمارش که به یک رسید  ، بعد گلوله ی تانک  را می زنند. و مجری تلویزیون  با بلندگو  می گوید: هر روزتان نوروز ...نوروزتان پیروز. و بعد ماهی ها  با شادی در تنگ می چرخند  و به یکدیگر نوروز را تبریک می گویند.

                                                                                 نویسند: سجاد رجبی/کلاس سوم ابتدائی

بهار فرصت خوبی ست برای شاعر شدن

برای نوشتن...

برای خواندن قصه های خوب و شعرهای زیبا

برای تولد کتاب های  دوست داشتنی  و شعرهای خواستنی

بهار فصل تولد قصه های  تازه است...میلاد شعر های جوان

  دست  به دست بهار بده

قلم خورشید به دست بگیر  و بر سبزترین  برگها  بنویس...

مادر چو ابری مهربان

 می بارد نم نمی از مهربانی  از آن

از قطره های مهربانیش,  غنچه ها گل می شوند

سبزه ها می خندند

آسمان آبی می شود...

مادر چون دریاست

            آبی بی پایان

پر از مروارید

             خالی از کینه و پلیدی ها...

مادر ماهی روشن

در شبی مهتابی ست

از نور سپید او

در شب چشمم, زندگی  جاری ست...

در خرابه ی تاریک, دختری سر به شانه ی عمه اش گذاشته بود و می گریست.   سوز گریه هایش  قلبها را می لرزاند.  خورشید از میان دیوارهای ریخته و ویران خرابه, با غم اندوه به او می نگریست. او هم دیگر آن درخشش همیشگی را نداشت و بغضی در گلو داشت.

صدای گریه ی دختر که بلند شد, یزیدیان سر پدرش را که  نورانی تر از خورشید بود ، برایش آوردند, دختر که پدرش را دید, لبخند زد,   تاریکی خرابه جایش را به روشنایی داد ...دختر چشمان سرخ و خسته اش را بست, سر پدرش را در آغوش گرفت و آرام شد... بغض خورشید شکست...

زینب رجبی/گروه سنی د

تمام شهر سیاه پوشیده

و خیابانها شلوغند

هیآت هر شب شام می دهد

و شربت

و مداحش آنقدر بزرگ است که نام «تو» ،جایش را تنگ می کند

.

.

.

آقا  مرا به تشنگیت مهمان کن...

زهرا یکه فلاح

 1.انباری, خانه ی سالمندان کتابها ست.

2. من مطمئن هستم که همه ی کتابها مرد اند و بین آنها هیچ خانمی وجود ندارد  چون اگر کتاب زنی وجود داشت, هرگز راضی به پوشیدن یک نوع لباس نمی شد.

3. حسنی کتاب نمی خوند , وقتی هم می خوند  برقا رفته بود!

4. صحافی بیمارستان کتاب هاست.

5. کتاب داستانها, بهترین آژانس برای سفرهای بی خرج است.

6. کتاب نبین چه ریزه, باز کن ببین چه تیزه!!

7. کتاب تنها دوستی است که شباهتی به خاله خرسه ندارد!

از صمیم قلب برای این نویسنده ها و شاعران کوچک آرزوی موفقیت داریم و امیدوارم در همه ی مسابقه های بزرگ زندگی و مسابقه ی ادبی افرینش پیروز باشند.

بازم رسیده پائیز                   فصل درس و مدرسه